Greek+revolution+1821+&+Philhellenes

=ΙΣΤΟΡΙΑ Γ' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ= =ενότητα 10 [σ. 35-37]= =Ελληνική επανάσταση και Ευρώπη=

αγγλικό κόμμα: Α. Μαυροκορδάτος γαλλικό κόμμα: Ι. Κωλέττης ρωσικό κόμμα: [|Α. Μεταξάς] & Θ. Κολοκοτρώνης

Σημαντικές ημερομηνίες
__δάνεια από αγγλικές τράπεζες__ 1824/1825 __Αίτησις του Ελληνικού Έθνους προς το Βρετανικόν__ 1825 "πράξη προστασίας/υποταγής" υπέγραψαν: Κολοκοτρώνης, Μιαούλης, Πλαπούτας, Δεληγιάννης, [|Μαυροκορδάτος], Λόντος, Ζαΐμης δεν υπέγραψαν: Κωλέττης, [|Χρηστίδης], [|Γκούρας], Νικηταράς, [|Κουντουριώτης] __συνθήκη Λονδίνου 6 Ιουλίου 1827__ πρόταση για ίδρυση αυτόνομου ελληνικού κράτους __ναυμαχία του Ναυαρίνου 8 Οκτωβρίου 1827__ συντριβή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου από μεγάλες δυνάμεις __[|Ρωσοτουρκικός πόλεμο]ς__ __1828-1829__ η Ρωσία κατέλαβε ανατολικά τη σημερινή Γεωργία & Αρμενία, δυτικά τη Μολδοβλαχία η δε Σερβία κηρύχτηκε αυτόνομη __πρωτόκολλο της ανεξαρτησίας 3 Φεβρουαρίου 1830__: αναγνωρίζεται η Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος με βόρεια σύνορα τους ποταμούς [|Αχελώο] & [|Σπερχειό]

__//**Ερωτήσεις**//__
1. Ποιοι παράγοντες γέννησαν το φιλελληνισμό; 2. Τι σημαίνει "ανατολικό ζήτημα' και ποιες μεγάλες δυνάμεις είχαν συμφέροντα από τη λύση του; 3. Ποιες συνθήκες όρισαν την αυτονομία και κατόπιν την ανεξαρτησία της Ελλάδας και ποια ήταν τα σημαντικά γεγονότα που περεμβλήθηκαν χρονικά ανάμεσά τους; 4. Τι δείχνει η κόκκινη γραμμή στο χάρτη της σ. 37, στο σχολικό εγχειρίδιο; 5. Ποια [|διαμερίσματα της σημερινής Ελλάδας] περιλαμβάνονται στο ελληνικό κράτος του 1830;

__ απολυταρχία __ : καθεστώς στο οποίο ο ανώτατος άρχοντας έχει απόλυτη εξουσία
__αυτόνομο κράτος__: αυτοδιοικούμενο κράτος, τμήμα μεγαλύτερου ομόσπονδου κράτους [|Ιερά Συμμαχία]: υπογράφτηκε στις 26 Σεπ 1815 μεταξύ των αυτοκρατόρων της Πρωσίας Αυστρίας Ρωσίας με κύριο στόχο την αντίδραση κατά των φιλελεύθερων τάσεων __παλινόρθωσ__η: επανεγκατάσταση των βασιλέων __Ρομαντισμό__ς: λογοτεχνικό κίνημα που δίνει έμφαση στο ρόλο του συναισθήματος

Χρήσιμες ιστοσελίδες
[|λεπτομερής χάρτης] της ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ πρωτόκολλο του Λονδίνου 1830 όπου αναγνωρίζεται η Ελλάδα ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος **Protocole* (No 1) tenu a Londres le 3 Fevrier 1830, relatif a [|l’independance de la Grece]** 

[|The Complete Poetical Works of Percy Bysshe Shelley]
το ποίημα [|Hellas] του **Percy Bysshe Shelley** ==[|The Battle of Navarino, 20 October 1827] ==

 [|Πανεπιστημιακές Σημειώσεις για το μάθημα της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας] [|Διδάσκων] Αντώνης Κλάψης     **KEIMENA** The Complete Poetical Works of **Percy Bysshe Shelley** [1792-1822]

εισαγωγή στο δράμα "Ελλάς"

Undoubtedly, until the conclusion of the war, it will be impossible to obtain an account of it sufficiently authentic for historical materials; but poets have their privilege, and it is unquestionable that actions of the most exalted courage have been performed by the Greeks—that they have gained more than one naval victory, and that their defeat in Wallachia was signalized by circumstances of heroism more glorious even than victory. The apathy of the rulers of the civilised world to the astonishing circumstance of the descendants of that nation to which they owe their civilisation, rising as it were from the ashes of their ruin, is something perfectly inexplicable to a mere spectator of the shows of this mortal scene. __//**We are all Greeks.**//__ Our laws, our literature, our religion, our arts have their root in Greece. But for Greece—Rome, the instructor, the conqueror, or the metropolis of our ancestors, would have spread no illumination with her arms, and we might still have been savages and idolaters; or, what is worse, might have arrived at such a stagnant and miserable state of social institution as China and Japan possess. The human form and the human mind attained to a perfection in Greece which has impressed its image on those faultless productions, whose very fragments are the despair of modern art, and has propagated impulses which cannot cease, through a thousand channels of manifest or imperceptible operation, to ennoble and delight mankind until the extinction of the race. The modern Greek is the descendant of those glorious beings whom the imagination almost refuses to figure to itself as belonging to our kind, and he inherits much of their sensibility, their rapidity of conception, their enthusiasm, and their courage. If in many instances he is degraded by moral and political slavery to the practice of the basest vices it engenders—and that below the level of ordinary degradation—let us reflect that the corruption of the best produces the worst, and that habits which subsist only in relation to a peculiar state of social institution may be expected to cease as soon as that relation is dissolved. In fact, the Greeks, since the admirable novel of Anastasius could have been a faithful picture of their manners, have undergone most important changes; the flower of their youth, returning to their country from the universities of Italy, Germany, and France, have communicated to their fellow-citizens the latest results of that social perfection of which their ancestors were the original source. The University of Chios contained before the breaking out of the revolution eight hundred students, and among them several Germans and Americans. The munificence and energy of many of the Greek princes and merchants, directed to the renovation of their country with a spirit and a wisdom which has few examples, is above all praise. The English permit their own oppressors to act according to their natural sympathy with the Turkish tyrant, and to brand upon their name the indelible blot of an alliance with the enemies of domestic happiness, of Christianity and civilisation. Russia desires to possess, not to liberate Greece; and is contented to see the Turks, its natural enemies, and the Greeks, its intended slaves, enfeeble each other until one or both fall into its net. The wise and generous policy of England would have consisted in establishing the independence of Greece, and in maintaining it both against Russia and the Turk;—but when was the oppressor generous or just?

ο **Κολοκοτρώνης** για την πράξη προστασίας του 1825: [|Κολοκοτρώνης], σ. 155 : «εγώ, ο Ζαΐμης, Κανέλλος Δεληγιάννης, Κολιόπουλος, Αναγνώστης Παπασταθό­πουλος, και Αποστόλης Κολοκοτρόνης... υπογράψαμεν οι εξ και ε β ά λ α μ ε ν κ α ι ό λ ω ν τ ω ν ά λ­ λ ω ν τ α ς υ π ο γ ρ α φ ά ς · εις εκείνην την περίστασιν είμεθα απελπισμένοι».